Siyah, Beyaz ve Gri; Kapadokya.

Fotoğrafın gözümüze bir armağanı; sağlıklı gözlerimizle göremediğimiz renksizlik. Renksizliğin yarattığı renk arzusu. Renklere duyduğumuz arzu renkli evrenimizde yaşarken onun bu rengarenk harikuladeliğini görmezden gelişimize bir uyarı niteliğine bürünüyor. İşte tam da bu fiziki bambaşkalığa eklenmiş bir başkalık: Siyah, Beyaz ve Gri; Kapadokya.

Evrenin enerjisi kendini şekillendiriyor. Onun kendisi gibi canlı parçası olan bizlere kazandırdığı duyularımız onu anlamamız için oluşmuş gibi. Fakat şaşırtıcı ilginçlikleri bizi sürprizlere boğuyor. Evrenin minicik bir misketi olan dünyamızın doğa dediğimiz yüzü göğün bulutları, denizin dalgaları, ateşin alevleri gibi toprağın da formları ile onun ruhunu hissetmemize yardımcı oluyor. İnsan ruhunun evrenin ruhu ile bir bütün olduğu hissindeki kuşkuları gideriyor. Fizik bir bilim olarak ötesini kurcalayan insana uç, yüz, ısın ve dokun diyerek gerçekle olan bağımızı güçlendirmemizi öneriyor.

Fotoğraf bir araç olarak fizik ve kimyanın doğurduğu eğlenceli bir oyuncak. Bizi çocuklaştıran, ciddiyetimizi alaya alan, duyarsızlığımızı uyaran, yeri geldiğinde aklımızı başımıza getiren minicik parçalardan oluşan sonsuz büyüklükte bir pazıl. Her fotoğraf ile bu pazılı tamamlamaya çalışan fotoğrafçıyı pösteki sayan deliye çeviriyor. Kendi adıma, doğa karşısına elimdeki kamera ile geçtiğimde,aklım gün ışığında eriyen kar gibi buharlaşıyor.

Esrikliğimi gideren teselli ise birbirimizden oluşumuz ve birbirimize kavuşacağımız. Doğanın bizi kendine hayran bırakmasının nedeni bu olsa gerek. Zamanın sonsuzluğunu ömrünün lahzalarını birbirine ekleyerek yaşayacağını sanan fotoğrafçı ne kadar aciz. Aczi içinde dolaşırken fotoğrafçıya her bir anın bir başka ana bağını hissettiren doğa ondan aklını devreye sokmasını talep ediyor. Böylece kendini bir lahza ile zamanın tarifsiz sonsuzluğu arasındaki akışa bırakmasını öneriyor. Bunu başarabilen fotoğrafçıya ne mutlu…

Kapadokya; zaten evrenin dünyaya ait değilmiş gibi yanılsamalarla kaplı olan doğası üstelik bir de renksiz olduğunda bizi gerçeklikten koparıyor, düşlere sürüklüyor. Evrenin henüz tanımadığımız taraflarına dair yanılsamalarımız içindeki sanal gerçeklikte kısacık anlarda da olsa yaşatıyor. Toprağına dokunuyorum… Siyah, Beyaz ve Gri; Kapadokya.

zelve_P0U0281-web

Zelve Vadisi Tepeleri, Avanos, Kapadokya, 2015. 

_P0U0133

Çavuşin peribacaları, Avanos, Kapadokya, 2014.

20141115_GOREME_4454

Göreme, Kapadokya, 2014.

_P0U4670

Göreme, Kapadokya, 2014.

zelve_P0U0243-web

Zelve Vadisi Tepeleri, Avanos, Kapadokya, 2015.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s